نامه اعتراض آمیز جمعی از جانبازان 

خبرگزاری مهر: 

هفته بسیج بیاد همه بسیجیانی که  (که امروز سپاه آنان را رزمنده سابق و نه بسیجی می خواند) برای دفاع از این سرزمین به مقابله با خصم دون پرداختند. 

قصه بچه بسیجی / مرحوم ابوالفضل سپهر  

قصه بچه بسیجی

یه روزی روزگاری

دو تا بچه بسیجی

نمی­دونم کجا بود

تو فکه یا دوعیجی

تو فاو یا شلمچه

تو کرخه یا موسیان

مهران یا دهلران

تو تنگه حاجیان

تو اون گلوله بارون

کنار هم نشستند

دست توی دست هم

با هم جناق شکستند

با هم قرار گذاشتن

قدر هم رو بدونن

برای دین بمیرن

برای دین بمونن

با هم قرار گذاشتن

که توی زندگیشون

رفیق باشن و لیکن

اگر یه روز یکیشون

پرید و از قفس رفت

اون یکی کم نیاره

به پای این قرارداد،

زندگیشو بذاره

سالها گذشت و اما

بسیجی­های باهوش

نمی­ذاشتن که اون عهد

هرگز بشه فراموش

یه روز یکی از اون دو

یه مهر به اون یکی داد

اون یکی با زرنگی

مهر گرفت و گفت: «یاد»

روز دیگه اون یکی

رفت و شقایقی چید

برد و داد به رفیقش

صورت اونو بوسید

گل رو گرفت و گفتش:

«بسیجی دست مریزاد»

قربون دستت داداش

گل رو گرفت و گفت: «یاد»

عکسهای یادگاری

جورابهای مردونه

سربندهای رنگارنگ

انگشتری و شونه

این میداد به اون یکی

اون یکی به این میداد

ولی هر کی می­گرفت

می­خندیدند و می­گفت: «یاد»

هی روزها و هفته­ها

از پی هم می­گذشت

تا که یه روزی صدایی

اینطور پیچید توی دشت

یکی نعره می­کشید:

»عراقیها اومدن

ماسکها تون بذارین

که شیمیایی زدن»

از اون دو تا یکیشون

در صندوقشو گشود

ماسک خودش بود ولی

ماسک رفیقش نبود

دستشو برد تو صندوق

ماسک گازشو برداشت

پرید، روی صورت

دوست قدیمی گذاشت

همسنگر قدیمش

دست اونو گرفتش

هل داد به سمت خودش

نعره کشید و گفتش:

«چرا می­خوای ماسکتو

رو صورتم بذاری

بذار که من بپرم

تو دو تا دختر داری»

ولی اون اینجوری گفت:

«تو رو به جان امام

حرف منو قبول کن

نگو ماسک رو نمی­خوام»

زد زیر گریه و گفت:

اسم امام نبر

ماسکو رو صورت بذار

آبرو ما رو بخر

زد زیر گوشش و گفت:

کشکی قسم نخوردم

بچه چرا حالیت نیست؟

اسم امام رو بردم

اون یکی با گریه گفت:

فقط برای امام!

ولی بدون، بعد تو

زندگی رو نمی­خوام!

ماسکو رفیقش گرفت

گاز توی سنگر اومد

وقتی می­خواست بپره

رفیقشو بغل زد

لحضه­های آخرین

وقتی میرفتش از هوش

خندید و گفت: برادر

«یادم ترا فراموش»

آهای آهای برادر

گوش بده با تو هستم

یادت میاد یه روزی

باهات جناق شکستم

تویی که روز مرگیت

توی خونه نشونده

تویی که بعد چند سال

هیچی یادت نمونده

عکسهای یادگاری

جورابهای مردونه

سربندهای رنگارنگ

انگشتری و شونه

هر جی رو بهت میدم

روی زمین میندازی

میگی همه­اش دروغ بود

«یاد» نمی­گی، می­بازی 

از محرومیت بسکتبال با ویلچیر ایران تا مدال انداختن به گردن ورزشکار اسرائیلی  

در مسابقات پارالمپیک امسال  تیم ملی بسکتبال با ویلچیر جانبازان و معلولین بر اساس تدبیر مسئولین فدراسیون جانبازان و معلولین و کمیته ملی پارالمپیک برای روبرو نشدن با تیم رژیم اشغالگر صهیونیستی به بهانه تغییر ساعت مسابقه ایران و آمریکا با تیم آمریکا بازی نمی کند و در نتیجه دچار یک محرومیت شدید در سطح جهانی می شود. 

محرومیت این تیم که برادران معلولین و جانباز برای عضویت در آن سالها زحمت زیادی کشیده بودند و با هزاران امید مشقات تمرین و فعالیتهای سخت ورزشی را به جان خریده بودنند با این محروحیت شدید برای چند سال ناامید و سرخورده کرد 

با این حال برای این عزیزان تحمل این حادثه بدلیل پاسداری از ارزشها و آرمانهایی که بدان معتقدند قابل تحمل است .  

ولی چگونه تحمل توان کرد که مسئولین این محرومیت خود با زیر پا گذاشتن این آرمان و اعتقاد با دشمن نرد عشق می بازند 

 چگونه قابل تحمل است که یکی از عوامل این محرومیت به بهانه حفظ اعتقادات مدال بر گردن ورزشکار اسرائیلی اندازد و در کنار پرچم رزیم اشغالگر قدس عکس بگیرد 

  ولی علی رغم اعتراضاتی که صورت گرفته مسئولین فدراسیون جانبازان ومعلولین مهر سکوت زده اند و منتظر نشسته اند با مرور زمان قضیه به فراموشی سپرده شود 

پاوررقی: برخی اعتراضات و نوشته ها در این رابطه 

دوگانگی در رفتار مسوولان کمیته ملی پارالمپیک ایران - روزنامه گل 

رفتار خائنانه برای حفظ پست بین المللی!!  - جهان فوتبال

مهر سکوت - روزنامه جمهوری اسلامی 

رفتار خائنانه برای حفظ پست بین المللی!!  

جهان فوتبال 

محرومیت پنج ساله و جریمه 5000 دلاری تیم ملی بسکتبال با ویلچر ما بازتاب وسیعی داشت، تا رسانه ها به اشکال مختلف به آن نگاه کنند. اما نکته حائز اهمیت اینجا بود که ما در پیکارهای پارالمپیک با آمریکا بازی نکردیم تا با اسرائیل غاصب دیدار نکنیم، چرا که اشغالگران قدس را به رسمیت نمی شناسیم ، ولی در جایی دیگر دبیر کل کمیته ملی پارالمپیک یعنی "اشرفی "برای توزیع مدال آماده می شود و مدال بر گردن ورزشکار همان اسرائیلی می اندازد که ما آن را اصلا به رسمیت نمی شناسیم و به خاطرش با محرومیت مواجه شدیم ! ای کاش مسئولان کاروان اعزامی پارالمپیک به پکن با تفکر بیشتری به این مساله می پرداختند تا هم با محرومیت پنج ساله و جریمه نقدی مواجه نمی شدیم و هم این حرکت غیر اصولی را انجام نمی دادیم. البته در این راستا مسئولان کاروان جهت دیدار با آمریکا به این دلیل اعتراض کردند و به میدان نرفتند که ساعت آن تغییر کرده یعنی از 15/11 به 15/9 موکول شده تا تیم ما به عنوان اعتراض حاضر به مسابقه نشود ولی با توجه به این رای ، آیا بهتر نبود بازی می کردیم ؟ در این خصوص خانم" اورچاد"رئیس فدراسیون جهانی بسکتبال با ویلچر تاکید کرده که این تغییر برنامه یا احتمال تغییرات در تاریخ پنجم سپتامبر یعنی پنج روز پیش از این بازی به همه تیم ها ابلاغ شده بود و همچنین اظهارات خانم "هانس "سخنگوی تیم آمریکا که گفته است : «ما با پیشنهاد تغییر زمان در بازی براساس نظر تیم ایران موافقت کردیم ولی از سوی ایران هیچ گونه پاسخ شفاهی دریافت نکردیم.» بنابراین می توان پی برد که این دلیل نمی توانسته است علت اصلی باشد و چون رای مشابهی در پارالمپیک سئول در خصوص تیم گلبال صادر شده بود حتما آقایان می دانستند که عواقب این گونه اعمال چه خواهد بود ! به اعتقاد نگارنده ما که می دانستیم نمی خواهیم با رژیم اشغالگر قدس بازی کنیم ، بنابراین باید با سربلندی و سرفرازانه اعلام موضع می کردیم که با اسرائیل غاصب بازی نمی کنیم تا بازتاب آن جهان ورزش را در بر می گرفت نه حالا که به بهانه تغییر زمان مسابقه با آمریکا بازی نکردیم و این مساله نه تنها بازتاب وسیعی نداشت بلکه با محرومیت و جریمه سنگینی هم مواجه شدیم! به هر تقدیر هنوز نفهمیدیم که این دوگانگی را چگونه هضم کنیم، یعنی در جایی به خاطر به رسمیت نشناختن رژیم اشغالگر قدس رویارویی با آنان را به شکلی نمی پذیریم، اما از سویی دیگر دبیرکل کمیته ملی پارالمپیک کشورمان با ورزشکاران رژیم اشغالگر قدس خوش و بش می کند و شخصا مدال بر گردن ورزشکاران اسرائیلی می اندازد و با آن ها دست می دهد!!! آیا عکس ها و فیلم های این گونه مراسم نمی تواند در جهان بیانگر این باشد که ما با اسرائیل غاصب مشکلی نداریم و آن ها را به رسمیت شناخته ایم ؟!! اما مساله اصلی این است که در کشورمان چه کسی مسئول برخورد با این قبیل اعمال ناشایست که به زیر پا گذاردن اصول و ارزش های نظام منجر می شود، است ؟ متاسفانه می شنویم که این آقای مسئول (اشرفی) در پاسخ به اعتراض برخی از اعضای کاروان گفته است : من در مسابقات رسمی چون جایگاه جهانی دارم . دیگر یک فرد ایرانی محسوب نمی شوم!!! آیا این توجیه مناسبی است تا با این اقدام غیراصولی و وطن فروشانه بخواهیم موقعیت به اصطلاح جهانی خود را حفظ کنیم ؟!! این بر مسئولان امر است تا با این گونه اعمال و رفتار برخورد نمایند تا دیگر شاهد چنین افتضاحاتی نباشیم و هر کس به خود اجازه ندهد تا به خاطر چسبیدن به مقام جهانی اش اعتبار و آبروی نظام مقدس ما را زیر سئوال ببرد 

واقعا چه کسی پاسخگوست 

هفته گذشته وقتی عکسهای دبیرکل کمیته ملی پارالمپیک ایران را دیدم که بر گردن خود کروات قرمز رنگی را آویزان کرده بود و در همان حال به گردن ورزشکاری از تیم رژیم اشغالگر قدس مدال نقره می آویخت و در مقابل پرچم آن کشور خبردار ایستاده بود!!! بدجوری احساس باخت تمام وجودم را تسخیر کرد. 

 باخت در میدانهای ورزشی نیمی از بازی است و قابل جبران است اما باختن هویت و آرمان و اصول غیر قابل جبران  

آری باختن جان چه آسان و باختن آرمان چه مشکل 

این درحالی است که در همین مسابقات پارالمپیک پکن بصورت خیلی ناشیانه بخاطر اینکه با اسرائیل روبرو نشویم با آمریکا بازی نکردیم و بدون هیچگونه بهره برداری سیاسی از این مطلب که ما اسرائیل را برسمیت نمی شناسیم تیم بسکتبال ما اخراج و با محرومیت طولانی پنج ساله مواجه گشت در صورتیکه می توانستیم بصورت عزتمند روبروی اسرائیل حاضر نشویم و دنیا نیز موضع مار ا بداند   

عزیزان صداقت از همه چیز بهتر است هم با خالق و هم با مخلوق در غیر اینصورت اصرار بر عدم صداقت نتیجه اش رسوائی است. 

داود حیدری 

جانباز 70? و کاپیتان اسبق تیم ملی بسکتبال با ویلچیر 

گزارشی از سایت جهان نیوز

 

رژیم بعثی عراق در جنگ 8 ساله با ایران 350 بار دست به حمله شیمیایی زد که این اقدام ضد بشری دست کم 55 هزار جانباز شیمیایی بر جای گذاشت.

این در حالی‌است که پیش‌بینی می‌شود حدود ???هزار جانباز شیمیایی غیر رسمی هم در کشور وجود داشته باشند. این‌ اعداد و ارقام فقط یک آمار ساده نیست.علاوه براین تعدادی از سربازان در معرض گازهای شیمیایی قرار گرفته و آسیب جدی دیده‌اند ولی تا سال‌ها متوجه‌آسیب‌های ناشی از استنشاق گازهای شیمیایی نشده‌اند.

 این دسته از قربانیان هم اکنون فاقد پرونده پزشکی هستند و اکنون با گذشت سال‌ها اثرات این گازها در آنان نمایان شده است. آمار رسمی جانبازان شیمیایی مربوط به کسانی است که در جنگ و در لحظه بمباران شیمیایی آسیب دیده و دارای سوابق پزشکی هستند.از سوی دیگرسالانه 37 میلیون دلار در ایران صرف هزینه‌های بهداشتی و درمانی مصدومان سلاح‌های شیمیایی می‌شود.

از نظر تاریخی مواد شیمیایی یکی از ابزارهای جنگی بوده اما خاستگاه سلاح شیمیایی به جنگ جهانی اول برمی‌گردد. نخستین حمله‌گسترده شیمیایی با گاز پولور ‌22 آوریل ‌1915 در ناحیه‌ای در بلژیک رخ داد.

در جنگ سرد، آمریکا و شوروی انبارهای بسیاری از این سلاح‌ها  را در اختیار داشتند که برای نابودسازی بشر و محیط‌زیست کافی بود،  این موضوع در نهایت در سال ‌1972 به تشکیل کنوانسیون منع کاربردی سلاح‌های شیمیایی در ژنو انجامید.

کابوس سلاح‌های شیمیایی هنوز تهدیدی برای بشریت به حساب می‌آید،  این درشرایطی است که ایرانیان تجربه سختی از این سلاح ویرانگر در حافظه دارند و یادگارهای، گازهای خردل و عامل اعصاب در دوران جنگ، هنوز جان جانبازان ایرانی را می‌گیرد و مرگ تدریجی آنان را رقم می‌زند.

حملات شیمیایی که با هدف قرار دادن نظامیان و غیرنظامیان تعداد قابل توجهی از اهالی شهرهای خرمشهر،  اشنویه،  سردشت را به گاز خردل و گازهای عصبی آلوده کرد؛یادگارهایی که آثارش در نسل‌های دوم متولد شده از آنها نیز دیده می‌شود.

در جنگ عراق با ایران،  100 هزار ایرانی با عوامل شیمیایی و به‌طور عمده گاز خردل دچار مصدومیت شیمیایی شدند و احتمال افزایش آمار مصدومان به‌دلیل عوارض آتی آنها همچنان وجود دارد. شاید به همین دلیل است که در مناطق مرزی ایران به ویژه نواحی جنوب و جنوب غربی بروز ناراحتی‌های تنفسی و انواع بیماری‌های ریوی هنوز هم شایع است.در بمباران شیمیایی شهر سردشت،  3هزار تن در دم کشته شدند و 1500 نفر دیگر نیز پس از اتمام جنگ یعنی به‌طور میانگین سالی 75 نفر از این مصدومان جان خود را از دست دادند.

براساس تحقیق صورت گرفته روی 32هزار مصدوم شیمیایی جنگ تحمیلی،  10 درصد مردم سردشت دارای ضایعه شدید تنفسی بوده،  25 درصد از ضایعه جدی پوستی و 70درصد از ضایعه شدید چشمی رنج می‌برند. براساس آخرین آمارها،  40درصد مصدومان شیمیایی دچار افسردگی،  32 درصد مشکل روحی و مابقی این مشکل را در حد خفیف داشته‌اند.

می‌میرند ولی فراموش نمی‌شوند

همان طور که گفته شد تاکنون 50هزار جانباز شیمیایی در کشور تحت درمان و دارای پرونده هستند که 70درصد آنها دچار ضایعه‌های خفیف بوده و 30درصد ضایعه‌های متوسط تا شدید دارند.

این مجروحان به‌طور عمده دارای ضایعه‌های ریوی،  چشمی و پوستی هستند،  ولی به‌دلیل مزمن بودن، از مشکلات اعصاب و روان و کاهش تمایلات عاطفی و مشکلات خانوادگی رنج می‌برند به نحوی که براساس نتایج آخرین تحقیقات،  35درصد جانبازان شیمیایی دچار مشکلات اعصاب و روان هستند. به گفته کارشناسان،  میانگین سن مصدومان شیمیایی 42سال است.

این در حالی است که20 سال پس از بمباران شیمیایی مناطق مسکونی سردشت و «دره قازان» مصدومان این حادثه، برای ادامه درمان نیازمند توجه بیشتر هستند. با وجود اینکه مسئولان معاونت بهداشت و درمان بنیاد شهید و امور ایثارگران،  می‌گویند از متخصصان تراز اول دنیا برای درمان جانبازان دعوت می‌‏کنند و هر ماه یکی از متخصصان خارجی برای درمان بیماران خاص از جمله جانبازان شیمیایی، مغز و اعصاب و دردهای مزمن،  به ایران می‌آید،  اما بسیاری از مصدومان شیمیایی از وضعیت درمان خود ناراضی‌اند.به گفته مسئولان معاونت بهداشت و درمان بنیاد شهید و امور ایثارگران،  این کار که با معاینه روزانه 15 نفر از جانبازان انجام می‌شود،  هزینه اعزام آنان به خارج از کشور را تا یک دهم کاهش می‌دهد ومتخصصان خارجی تازه‌ترین روش‌های درمانی را به پزشکان و پرستاران ارائه می‌‏دهند.

آغازگران نبرد ناجوانمردانه

در جنگ جهانی اول و در سال 1915 میلادی، سلاح شیمیایی از جانب آلمان‌ها به‌کار گرفته شد و سپس دیگر کشورها استفاده از آن را در برنامه جنگی خود گنجاندند.انگلیس پس از جنگ جهانی دوم،  از ماده مرگ آورعلیه استقلال‌طلبان مالایا استفاده کرد.

 آمریکا در جنگ ویتنام،  مواد شیمیایی و میکروبی را به‌کار برد. سال 1975 ویتنامی‌ها بمب‌های شیمیایی را در کامبوج علیه شورشیان خمرهای سرخ به‌کار بردند.
سال 1979 ارتش شوروی سابق در یورش به افغانستان از سلاح‌های شیمیایی بهره برد تا این‌که سرانجام از سال 1980 تا 1988 و در جنگ عراق علیه ایران،  رژیم صدام هر جا که در جنگ به بن‌بست رسید،  از بمب‌های شیمیایی استفاده کرد.

عراق در سال 1980 با انتقال مقادیری از عوامل شیمیایی و مواد اولیه مربوط از ذخایر شوروی سابق و همچنین خرید تجهیزات ویژه از کشورهای اروپایی به ویژه آلمان تولید مستقل جنگ‌افزارهای شیمیایی را آغاز کرد. رژیم بعثی عراق به استفاده از عوامل شیمیایی در جبهه‌های جنگ اکتفا نکرد و بارها در مناطق مسکونی،  به‌ویژه در روستاها بمب‌های شیمیایی خود را فرود آورد. بر اساس گزارش‌های رسمی حملات شیمیایی عراق علیه ایران و برخی مناطق کردنشین عراق به بیش از 30 بار می‌رسد که مهم‌ترین آنها عبارتند از:

- استفاده از گاز خردل در سردشت در هفتم تیر ماه سال 1366. این یکی از فجیع‌ترین و وحشیانه‌ترین حملات از نوع شیمیایی بود.
-  بمباران شیمیایی بسیاری از روستاهای اطراف ایران در اسفند 1367
- حمله شیمیایی به ساکنان شهر حلبچه و روستاهای اطراف آن در اسفند 1367. این غیرانسانی‌ترین مورد استفاده از عوامل شیمیایی بود. بمباران شیمیایی حلبچه وسیع‌ترین مورد استفاده از جنگ‌افزارهای شیمیایی از زمان جنگ جهانی اول تاکنون به‌شمار می‌آید که دست کم 5 هزار تن از مردم این شهر کشته و 7 هزار تن زخمی شدند تا صدام فرجام وحشتناک زندگی خود را در آینه تقض حقوق بشر به روشنی ببیند

منبع: روزنامه همشهری

بمناسبت سالروز شهادت فاطمه الزاهراء قطعه شعری برگرفته از کتاب «در ردیف باران» سروده برادر جانباز بهروز ساقی

آتشی بر علقمه

ای همه حرف مرا خاتمه

مظهر احساس خدا فاطمه

آن که تو گل همدم او می‌شوی

نیستش از دوزخ و غم واهمه

چشمه به سوی تو روان می‌شود

رود کند نام تو را زمزمه

درد تو داغی شده بر میخ و در

داغ تو آتش زده بر علقمه

روز جزا کن تو شفاعت مرا

فاطمه ای فاطمه ای فاطمه

در غم هجر رخ ماه تو در سوز و گدازیم

                                     تا به کی زین غم جانکاه بسوزیم و بسازیم

شعری از شاعر گرانقدر جانباز بهروز ساقی بمناسبت سالروز آزادسازی خرمشهر

لاله زار سبز

ای سرزمینت لاله زار سبز خرمشهر

خونین دیار داغدار سبز خرمشهر

با لاله های سرخ گلزار تو می زیبد

بر قد و بالایت بهار سبز خرمشهر

در هر قدم خاک گهربار تو افتاده است

صدها دلاور پاسدار سبز خرمشهر

یاران سرود فتح را مستانه می خواندند

با تیربار بی قرار سبز خرمشهر

آزادی ات را هدیه آوردند جانبازان

رزمندگان این دیار سبز خرمشهر

می روید از گلدسته های مسجد جامع

چون گل اذان بر شاخسار سبز خرمشهر

آری نشان افتخار تو شهیدانند

این نخل های سر به دار سبز خرمشهر

شادابی ات را پاس می دارند مردانت

با رهبری والاتبار سبز خرمشهر

اینک که خورشید ظفر تابیده بر بامت

جاوید بادت روزگار سبز خرمشهر

بهروز ساقی